Anéhna, poé éta jalan téh macét. Kandaraan taya nu maju. Kitu ogé kandaraan réréncangan Siti, taya nu maju hiji gé. Teras wé Siti mapah di sisi jalan. Di tungtung jalan, katingali ku Siti yén di jalan téh keur dibenerkeun, éta anu nyababkeun macét. Untung wé Siti teu naék angkot.
Siti sumping di sakola lima belas menit sateuacan bél disada. Di kelas ngan saukur aya sababaraha urang, teu saperti biasana. Siti diuk na korsina teras ngaluarkeun buku pangajaranna.
Bél disada, nu aya di kelas ngan sapuluh siswa, kaasup Siti. “Kamarana nu lainna?” Taros Bu Minah. “Teu acan Sumping Bu. Saurna mah kapegat macét,” jawab salah saurang réréncangan Siti. Dua puluh menit saatos bél, réa nu daratang. Siti ngarasa bungah kusabab anjeunna teu kabeurangan deui jeung teu kudu ngaraosan macétna jalan.
Di dinten minggu nu kalangkung, abdi sareng rerencangan saurna kedah ngadamel kueh kanggo pancen kerja lelompok ti sakolaan. Abdi, Susi, sareng Rani sasarengan minangka hiji kelompok.
Disakolaan keneh, abdi tos ngusulkeun kanggo ngadamel kueh bulu, sareng rerencangan sadayana satuju kana usul abdi. Sabab salian gampil, bahan-bahana kanggo midamel kueh oge kawilang gampil dipilarian sareng hargana teu awis.