Udin : “Engké ma.” (Jongjon bari ngoprék bandring kénéh waé)
Indungna : ” Manéh emang nyaho din, ari carana kawin téh ?” (Ngahareupkeun si udin bisaeun)
Udin : “Deuh, gampang ma, piraku udin teu nyaho mah.”
Indungna : “Coba atuh, cing kumaha carana téh ?!”
Udin : “Kieu ma, kahiji, Buka bajuna”
Indungna : “Terus?” (Bari seuri)
Udin : “Kadua, buka calanana.”
Indungna : “Terus.. Terus..?” (Seuri, Bari panasaran)
Udin : “Ka tilu, pas tos ka tingali cangcutna, terus di… Éuh?”
Indungna : “Bisa geuning manéh din, terus di kumahakeun deui terakhirna?”
Udin : “Enya, bisa atuh ma! Terus, di cabak heula ma.”
Indungna : “Terus.. din !” (Bari seura-seuri)
Udin : “Tah geus kitu, di buka, Urang jieun bandring wéh ma cangcutna téh!”